Image

Van haar word ik creatiever

In september 2017 begonnen ze hun avontuur bij Academie van de Stad. Sharon en Sarah: het duo dat het project StudentJobcoach Refugees in Almere coƶrdineert. Inmiddels is het bijna negen maanden verder en ronden ze het project bijna af. Ze vertellen over onzekerheden, samenwerking, overwinningen en mooiste momenten.
Wie zijn Sharon en Sarah?
Sarah: Ik ben Sarah van Assenbergh en ik studeer Internationale Ontwikkelingsstudies in Wageningen. Na deze stage ben ik helemaal klaar, mijn scriptie heb ik al geschreven. Ik hoefde eigenlijk maar drie maanden stage te lopen, maar ik zag dat je bij Academie van de Stad de mogelijkheid kreeg een heel project op te zetten en te coördineren. En dat leek me heel relevante praktijkervaring, dus ik ben de uitdaging van tien maanden aangegaan. 

Sharon: Ik ben Sharon Pique en studeer Social Work op Windesheim Flevoland. Ik zit in het derde jaar. Ik koos deze stage omdat ik het anders was dan ik tot nu toe heb gedaan; omgaan met andere culturen en een andere doelgroep. De coördinerende rol sprak me ook erg aan, ik wilde mezelf ook ontwikkelen in leiding geven en coachen. 

Wat houdt het project StudentJobcoach Refugees in Almere in?
Sharon: 40 statushouders in Almere zijn geselecteerd om aan het traject IB+ deel te nemen. Dit traject is een samenwerking tussen de gemeente Almere, ROC van Flevoland, het Taalcentrum, Windesheim Flevoland en Academie van de Stad. De statushouders krijgen in dit traject onder andere taallessen, sportklassen en studieloopbaanbegeleiding. StudentJobcoach is onderdeel van dit traject. Jongerejaars studenten coachen de statushouders (de coachees) bij allerlei vragen, met de focus op wat ze nodig hebben om straks aan een passende opleiding te beginnen. Maar de coaching gaat ook over het wegwijs worden in Almere, het opbouwen van een netwerk, extra ondersteuning bij het leren van de taal of problemen waar de statushouders mee zitten. En wij sturen als studentcoördinator de jongerejaars dan weer aan! 

Hoe is het project dit jaar verlopen?
Sarah: We begonnen vooral met contact leggen met verschillende netwerkpartners. Bijvoorbeeld met iemand van Vluchtelingenwerk en iemand van het Taalcentrum, om een beter idee te krijgen van wat alle verschillende mensen willen en bij wie we terecht kunnen. En waar we de statushouders eventueel naar door kunnen verwijzen. Hierna hebben we maandelijkse doelen opgesteld (zoals oefenen met sollicitatiegesprekken, het opstellen van een CV en het zoeken van een stage) en meegegeven aan de coaches. We houden intervisies met ze en kijken dan of de doelen passen bij de coachee. Soms kom je erachter dat een statushouder andere problemen heeft.

Sharon: Ja, en soms moet de coach de doelen dan aan de kant schuiven en vooral luisteren bij het coachgesprek. En bedenken hoe hij of zij erbij kan helpen. Dit stukje begeleiding hoort er ook bij: de statushouders moeten dingen op een bepaalde manier wel verwerken en op eigen benen kunnen staan om straks ook te kunnen focussen op een studie. Om deze reden moeten de coaches deze problemen wel kunnen signaleren en inschatten wanneer ze moeten doorverwijzen. Wij hebben daarom nauw contact met alle coaches en hebben ze aan het begin ook trainingen hierin gegeven. Daarbij kwamen de inhoudelijke kennis van Sarah en mijn praktische inzichten over bijvoorbeeld gesprekstechnieken goed van pas. 

Hoe vonden jullie het om studenten te begeleiden?
Sarah: Dat was voor mij helemaal nieuw. Feedbackgesprekken deed ik voornamelijk op gevoel. Wat dat betreft was het heel fijn dat Sharon er was. Zij weet hoe je feedback op een goede manier geeft, ik kon haar altijd om advies vragen. 
Sharon: We werden ook echt serieus genomen. Dat komt ook omdat wij het project zelf erg belangrijk vinden en serieus nemen. Ik zit ze niet op de lip, laat ze wel vrij. Maar ze moeten wel hun afspraken nakomen en daar ben ik streng in. En dat vinden ze zowaar ook fijn. Ze hebben echt sturing, begeleiding en waardering nodig. 
Sarah: Wij hebben ook een overview. We zien wie welke skills heeft of nog kan ontwikkelen. Zo zien wij hoe we als een groep kunnen werken. 
Sharon: Het komt ook door Iris (de projectcoördinator van Academie van de Stad) dat wij zo kunnen werken. Zij is heel doelgericht, maar laat ons wel vrij. Zo van: het maakt me niet uit hoe jullie het aanpakken, als jullie er maar komen. En dat is heel fijn. Zo kunnen wij onszelf ook heel goed ontwikkelen. 

Wat nemen jullie mee uit dit project?
Sarah: Het heeft mijn ogen geopend om dichtbij de mensen te zijn voor wie je iets doet. Je kunt heel veel oplossingen bedenken op theoretisch gebied. En in theorie gaat het dan goed. Maar in de praktijk kan zich dat heel anders uiten. Dat weet ik nu. Ieder mens is anders en iedereen gaat anders om met oplossingen. En ik heb geleerd om talenten in anderen te zien en te waarderen. Sharon en ik zijn heel verschillend. Qua achtergrond en qua karakter. Aan het begin van het project zijn we heel lang in een café gaan zitten samen op aanraden van Iris. Toen hebben we elkaar leren kennen en gesproken over hoe we werken. Heel waardevol! We zijn er nou echt achter dat we samen nog veel meer kunnen bereiken dan los van elkaar.  

Sharon: En toch hebben we ook veel overeen. We zijn allebei vrolijk, flexibel en hebben een eigen mening. We zijn aan elkaar gewaagd.
Sarah: Sharon is wel wat gedurfder. Zij weet hoe je iets moet zeggen en durft mensen direct op te bellen. Ik moest dat nog leren en wil iemand niet kwetsen. 
Sharon: Tja, en ik floepte dingen er juist uit. Ik ben me nu juist bewuster geworden van mijn eigen gedrag. Ik let meer op hoe ik dingen breng, daar heb ik echt aan gewerkt. En van Sarah word ik ook creatiever in hoe ik denk. Ik heb echt meer van mezelf laten zien.
Sarah: Ja dat is echt zo hoor! Ik was een tijdje ziek en toen heeft Sharon alles overgenomen. Gewoon dubbel zo hard gewerkt. En toen kwam ik terug en stond ze daar ineens. Helemaal opgebloeid. 

Zouden jullie andere studenten deze stage aanraden?
Sharon: Ja! Je doet zoveel ervaring op. Je hebt een coachende rol, een coördinerende rol. Je bent een soort praktijkbegeleider. Het is heel veel tegelijk. 
Sarah: En het is niet vanzelfsprekend dat je als stagiair zoveel verantwoordelijkheid krijgt. Het is bijna een baan en dat vind ik top. We hebben veel inbreng. Als het teveel was konden we het ook aangeven en keken we hoe we het beter konden verdelen. Je moet wel enthousiast zijn en het graag willen. Als je liever vaste taken wil, moet je misschien een andere stage zoeken. Maar voor ons werkte dit echt goed.

Welk moment blijft je voor altijd bij?
Sarah: Ik coachte zelf aan het begin ook een statushouder. Hij kwam op een gegeven moment niet opdagen en ik snapte niet hoe dat kwam. Hij wilde ineens ergens anders afspreken. De locatie bleek het ziekenhuis te zijn. zijn dochter was namelijk geboren. Voor hem was het vanzelfsprekend dat ik daar dan heen zou komen, ik hoorde er gewoon bij. 

Sharon: Ik zat met Iris op een terras en ze zei tegen me: "Je kan meer dan dat je denkt. Je bent echt goed." En toen dacht ik, ja! Ik ben ook goed. Zo denk ik er gewoon niet heel vaak over. Het heeft me enorm gemotiveerd.

Wil jij ook studentcoördinator worden per september? Bekijk dan nu onze openstaande vacatures!